Maszyna parowa

Maszyna parowa to mówiąc najogólniej silnik tłokowy napędzany parą. Czasem do maszyn parowych zaliczać będzie się także pompy parowe, które powstawały już przed silnikami tego rodzaju. Za wynalazcę maszyny parowej obecnie uważa się Jamesa Watta, który udoskonalił pierwszy z silników parowych, zbudowany wcześniej przez Newcomena i działający na zasadzie atmosfery. Pierwsze z silników zasilane były przy wykorzystaniu pary nasyconej, która częściowo skraplała się w przypadku kontaktu z chłodniejszymi ścinkami cylindra. Powodowało to między innymi znaczne straty cieplne, obniżało sprawność i produkcję energii. Dopiero wprowadzenie w takowych konstrukcjach specjalnych przegrzewaczy i pary nienasyconej doprowadziło do poprawy sprawności termodynamiki w silnikach parowych. Dalszy wzrost sprawności był możliwym poprzez zastosowanie silników parowych, które posiadały podwójne rozprężenia. Para pod dużym ciśnieniem dopływała między innymi do cylindra, który także był wysokociśnieniowy, a następnie stanowiła ona źródła zasilania znacznie większych cylindrów. W wyniku takowego podwójnego rozprężania energia party odlotowej była o wiele mniejszą niż przy rozprężaniu jednokrotnym, co wpływało przede wszystkim na zwiększanie sprawności. Maszyny parowe jednak już od dawna nie będą produkowanymi. Wiązać będzie się to przede wszystkim z szeregiem niemodernizowanych wad takich jak duża masa własna, bardzo niskie obroty pracy, niska sprawność konwersji energii, ruch, który jest posuwisto zwrotnym, czyli istnieje konieczność użycia korbowodu i wału korbowego.